İçe Kapanmak.

  Ara ara içime kapanma dönemlerim var benim. Kendimle yalnız kalma dönemleri... Depresyonun dibine kadar yaşandığı, şarkılardan medet umulan dönemler. 
  Denk gelmiştir burası da o dönemlere. Şu an olduğu gibi mesela.
  Böyle durumlarda beni en iyi anlayan günlüğüm gibi gelirdi hep. Şimdi burası var artık. Kendimi bulduğum. 
  Ne oldu diyeceksiniz, bu kız durduk yere niye girdi bu modlara? Bilmem. 
  Gerçekten bilmiyorum.
  Bir kaç saat öncesine kadar arkadaşlarımla beraber gayette mutluydum. Sonra bir anda bu hava sardı etrafımı. Yüzüm düşük, vücudum halsiz ve isteksiz. Bildiğin depresifim. Hiçbir şey yok gözümde mesela. Bir anda bitirebilirim hepsini. Neyse ki biraz mantığım var hala. Hiç yalnız bırakmaz da kendileri. 
  İlginç insanoğlu. 
  Ara ara düşünürdüm; bir insan neden depresyona girer ki. Çevre, hava, insanlar bu kadar canlı ve renkliyken insan niye siyahı seçer ki? Seçebiliyormuş. Şu an benim seçtiğim gibi. 
  Garip bir narsistlikle bu ruh halinden çıkmak istemiyorum şu an. İstesem çıkabilirim gibi geliyor. Ama istemiyorum. Bunun için duygusal müzik dinleyip daha da derinleştiriyorum. Neden bunu yapıyorum onu da bilmiyorum. 
  Aslında bu hafta başında ne kadar da umutlu ne kadar da mutluydum. Beğenildiğimi hissediyordum. İlk defa birini bu kadar da beğenmiştim. Eee ne oldu? Niye böyleyim? 
  İlgisizim, sevgisizim... Bu kadar arabeske bağlamak istemiyorum tabi ki de ama ben zor bir insanım. Bunu çevremdeki herkes doğrular. Sevgimi belli etmem, kolay beğenmem, tam anlamıyla mükemmelliyetçiyimdir. Ama belki de ilk defa bu kadar hazırdım ben. Bu kadar karşımdakini kabul etmeye yakındım. Evet kendime birçok defa söyledim, insanlardan yapabileceklerinden fazlasını bekleme diye. Ama işte o umut... O hayal kırıklığı şu an beni buraya getiren. 
  Hala içimden bir ses 'kır, dök' diyor ne varsa söyle. Mantığım 'Dur! Pişman olacağın, yarın keşke diyeceğin şeyleri söyleme, kendini küçük düşürme' diyor. 
  Bu yazının sonunda belli olacak belki de kimin galip geleceği.
  Bir şey yapmak istiyorum. Ben burdayım demek istiyorum. Olmuyor. Olmuyor. Tek yapabildiğim buraya böyle yazmak. 
  Çözümsüz içimdekileri anlatmak. 
  Her depresif halimin bir şarkısı var bende. Bugünkü : Coldplay - Yellow
  Neden bu şarkı onu da bilmiyorum. Sözlerinin anlamını da bilmiyorum. Sadece playlistte denk geldiğimde bu şarkı iyi geliyordu bu ruh halime. Bende defalarca tekrara aldım. O kadar.