İnsanlar acıyı yaşamaları gerekiyorsa onu da yaşamalılar. Hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam etmek, acıyı yaşamamak, sürekli kaçmak... Çözüm değil. Şu an yaşadığım gibi.
Sudan çıkmış balık gibi çırpınıyorum hayatıma devam etmek için. Düşünmüyorum, üzülmüyorum, gülüyorum sürekli. Sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi davranıyorum. Hiçbir şey hissedilmemiş, veda edilmemiş gibi... Evet veda ettim ama bunun acısını yaşamadım ben. Diyeceksiniz bu kız yine kaşındı acı çektirmek istiyor kendine diye. Hayır aslında tam tersi bundan tam anlamıyla kurtulmak istiyorum. Hala gittiğim yerlerde onu görür müyüm, bana mesaj atar mı diye umutla yaşamak istemiyorum. Üstünü kapattıkça, yaşanmamış gibi davrandıkça aklım, kalbim bu umudu besleyecek. Biliyorum. O yüzden evet bunun acısını yaşamam gerekiyor. Yüzüme çarpması gerekiyor bu gerçeğin. Çarpsın ki bileyim artık o sayfanın kapandığını, bu umutların boşa olduğunu. O, sevgilisiyle hayatına devam ederken bende bambaşka bir sayfaya başlamalıyım. Ama bunu etrafa saldırarak yerini başkalarıyla doldurarak değil, sakin bir şekilde belki de sonuna kadar yaşayarak acıyı yapmam gerekiyor. Kabullenerek... Yoksa daha da üzülücem biliyorum. Karşıma çıkan insanlara sırf onun olma ihtimali yüzünden şans veremicem bunun da farkındayım. O yüzden bitmesini istiyorum, sonuna kadar çıkmasını hayatımdan...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder