Bu Saatler ve AŞK..

  Hep bu saatlerde başlıyor benim duygusallığım sanırım.. Şu saat 1'i geçti mi benimde içime bir sevgi, duygusallık ya da umutsuzluk doğuyor.. Radyom açık her zamanki gibi.. Eski şarkılar çalıyor yine.. Ahh diyorum keşke yaşasaydım o dönemlerde, o radyolardan, o plaklardan dinleseydim bu şarkıları.. Şu an Fedon - Aşığınım çalıyor mesela.. Ne güzel anlatıyorsun o aşkları..
  Aşığınım yanımda olamasanda, aşığınım sana dokunamasamda, sonsuza dek aşığınım...

  Dedim ya bağladım yine duygusallağa.. O vakit 'aşk'ı konuşalım biraz.. 
  Ben inanmıyorum aşka.. Birinin bir başkasını o kadar çok sevebileceğine inanmıyorum.. Çünkü bana göre AŞK öyle bir şey ki kendinden bile vazgeçmek kimi zaman.. O yüzden 'sevmek' var 'hoşlanmak' var ama 'AŞK' yok.. Bir de eğer gerçekten bulan varsa gerçek 'aşk'ı sonsuza kadar sürmüyor bence.. Bir noktadan sonra aşk bitip eğer varsa 'sevgi' kalıyor en sonda 'saygı'.. Bana saman alevi gibi geliyor aşk.. Bir anda tutuşan kısa sürede kendini söndüren.. O yüzden sevgi varsa devam ediyor yoksa sönüp külleri kalıyor geriye sadece.. 
  Ben çok sevmek istiyorum, böyle sonuna kadar sevmek.. Ama tutan şeyler var beni o sevgiyi engelleyenler.. Hani diyorlar ya 'çok aşığım, çok seviyorum' sonra 1 hafta geçmeden başkasını takıyorlar koluna.. Ben hiç öyle olamadım mesela.. Bu kadar çabuk unutamadım hiçbir zaman hep kaldı bir yerlerde.. Yanlış anlaşılmasın yalnız bunlar sadece hoşlanmaydı AŞK değil.. Onu bile beceremedim yani doğru dürüst.. Aslında bunun için üzgün değilim hiç.. Bence 'gurur' duyulmalı bununla diye düşünüyorum.. Başkalarının sahte vaatleriyle kirletmedim kalbimi.. Çünkü biliyorum ki ister 20 yıldır tanış ister 40 bir insan sen onla hayaller kurarken seni bir anda bırakabilir.. O yüzden plan yapmamak en güzeli sanırım.. Ya da hiçbir zaman tamamen güvenmemek..
  'Güven' demişken ben sevdiklerime güvenmek isterim her zaman herkes gibi.. Arkamda olduklarını bilmek isterim.. Ve en büyük sorunlarımdan ya da taviz veremediğim konulardan biri bu.. Bir ilişkide güven olmadıktan sonra o ilişki neye yarar ki..  Ha olmuş ha olmamış.. Biraz da bundan benim yalnızlığım.. Daha ilk aşamada kalanlarla dolu hayatım.. 
   Ben hoşlandığından uzak duranlardanım.. Onun yüzüne gözlerinin içine bakamayanlardan.. Bakınca sanki her şeyi anlayacakmış gibi olanlardan.. Elim ayağım birbirine dolaşıp rezil olmaktan korkanlardan.. Saçma sapan sözler söylemekten korkanlardan.. Ahh işte yenebilsem bunları.. Hem onu görmek için can atıp hemde saklanmak için yer aramasam mesela..
  Bir zırhım var benim kırılmaktan korktuğum her şeyi çepeçevre saran kalın bir zırh.. Onun ilk aşaması 'güven'.. Maalesef şu ana kadar kimsenin giremediği.. Çünkü biliyorum ki ben o zırhı kaldırırsam çok kırılganım çok narinim.. O yüzden bu sertliğim bu hırçınlığım.. Ama kalkarsa eğer bir gün o zırh çok seversem eğer birini işte o zaman benden daha sadık daha seven biri olmaz sanırım.. Sonuna kadar bağlı.. Eğer bir gün çok 'seversem'..

Sırlar...

  Herkesin mutlaka kendine sakladığı bir sırrı var şu hayatta.. Canım kardeşim dediğinden bile sakladığı sırları..
  Benim var mı diyecek olursanız.. 'evet' var.. Kendime bile itiraf edemediğim.. Düşündükçe kalbimi sıkıştıran, düşünmeye bile tahammül edemediğim sırlar..
  Ben aslında çok gizlemem birşeyleri.. Bilen bilir.. Çünkü saklamak ağır gelir çoğu zaman söylemek daha kolay.. Ama bazı şeyler varki hayatta söylemek bile kolay değil o kadar.. Düğümleniverir boğazında birşeyler çıkmaz.. Sessiz çığlıklar attırır sana.. Dedim ya düşünmeye bile tahammül edemezsin o yüzden üstünü kapatmak daha kolay gelir.. Unutmuş gibi yapmak..
  Şimdi soruyorsunuzdur belki kimseye söylemediği bir sırrıyla alakalı niye buraya yazıyor.. Herkesin görebileceği bir yere.. Bu benim kendimle hesaplaşmam şu an.. Korkularla yüzleşmem.. Yüklerimden biraz olsun kurtulmam.. Buraya sırrımı yazmayacağım tabiki de.. Bu benim tek başıma taşımam gereken bir yük..  Bana kimi zaman ağır gelsede..
  Bazen siz düşünmek istemeseniz bile sırlar sizin hayatınızı şekillendirmeye devam eder.. Ne kadar diplere gömerseniz gömün onlar bir yolunu bulup değiştirirler hayatınızı.. Sonrada bir anda çıkıp 'sürpriz' yaparlar size.. Sanki üstünden hiç zaman geçmemiş gibi.. Aynı tazeliğiyle dikilirler karşınıza..
  Ben sırlarımın hayatımı nasıl etkilediğinin yeni yeni farkına varıyorum.. Diyorum ki evet o yüzden böyleyim ben.. O en dibe gömdüklerimi çıkarıyorum bir bir ortalığa.. Acıta acıta yüzleşiyorum onlarla.. Üstünü örtmek yerine tamamen kapatmak istiyorum çünkü artık.. Daha fazla etkilemesin hayatımı istiyorum mesela.. Ne kadar mümkün olursa artık..
  Bu yazı yüzleşmem benim kendimle.. Belki çok anlamsız sizin için ama benim için büyük bir adım bu.. Belki bir daha bu kadar cesareti bulamayacağım kendimde.. Hatta bu yazıyı okuyamayacağım bir daha belki.. Ama şu an rahatlattı mı diye sorarsanız nispeten 'evet'..
  Son bir tavsiye ; tutulmamalı hiçbir şey en derinlerde.. Çünkü ne kadar gömersek derine o kadar güçlenip çıkıyor karşımıza..

İçimizde Bir Yer..

  Yine günlüğüme not aldığım, benim kafama dank ettiren o sözlerden yazmak istiyorum bu akşam..

  "Geçmişi unutmayı öğrendim, geleceği merak etmeyi..

   Geleceği merak ettiğim anları düşünüyorum da şimdi, hep yalnızdım o anlarda.. Gelecekle yalnızlık arasında bir bağ var gibi geliyor bana.. İnsan yalnızken geleceği düşünüyor ve geleceği düşünmek insanı yalnızlaştırıyor..

   Biraz sonra dağılacak bir kalabalığa bakmak gibi geleceğe bakmak.. "

  " 'O gitmez' dediğin kaç kişi gitti, asla kopamayacağını sandığın kaç kişiden koptun.. Hafızanda birer soluk hayalet şimdi onlar ve sen onların hafızasında soluk bir hayaletsin.. Gelecek, hayatından kimleri soluk hayaletlere çevirecek..

   Geçmişin anıları, geleceğin soruları..."

  "İki yabancıdan hangisinin nerede bitip hangisinin nerede başladığı anlaşılamayan tek bir varlık yaratıp, tek bir varlığı parçalayıp ondan iki kederli yabancı çıkartan korkunç büyünün büyücüsü kimdi?"

  "Şaman büyücülerinin kötülüklere karşı omuzlarından geriye attıkları tuz parçacıkları gibi maziye doğru fırlatıp attığımız hatıralar, bir hayalet panayırında canlanıveriyorlar.. Tek tek bütün günleri buluyorsunuz o panayırda; şu çok sevdiğim gündü, şu beni acıyla kıvrandıran gün.. Hangisinin ne zaman geleceğini bilmiyordun ve hepsi geldiler.. Binlerce siyah balon gibi uçtular semalarımda.. Her biri patlayıp içinden bir başka renk, bir başka hayat, bir başka yüz, bir başka duygu çıkarttı..

   Gelecek o siyah balonlarla dolu...

   İçlerinden neler çıkacak?"

Ahmet ALTAN

Yarım Kalanlara Rağmen...

  Çok sevdiğim ve sözlerinin beni çok iyi anlattığını düşündüğüm bir şarkının sözlerini yazmak istedim bu akşam..

  Zeynep Sağdaş - Yarım Kalanlara Rağmen

  Söylemezdin tüm o sözleri
  Görseydin en gerçek halimi
  Artık önemi yok
  Her yanlıştan doğar bir doğru
  Belkide böyle olmalıydı bu
  Boşver ziyanı yok

  Başka birine kendimi anlatmak
  Başka birine duvarlarımı yıkmak
  Başka tenlerde aşkı aramak
  İnan istemem artık...

  Zor...
  Duramam ayakta her gün kırılıpta
  Zor...
  Aşk yaşanmıyor her gün her an yanılıpta
  Her giden bir parça çalıyor benden
  Yarım kalanlara rağmen...

  Yok...
  Bağırma sakın hiç şimdi alınıpta
  Yok...
  Üstüme gelme hiç eskiye sarılıpta
  Her acı bir günah siliyor benden
  Yarım kalanlara rağmen...

  Söylemezdin tüm o sözleri
  Görseydin en gerçek halimi
  Artık önemi yok
  Şimdi yaramı sarmam gerek
  Aşkla aramı yapmam gerek
  Kime inanmalı...

Üç Kimse..

  Hazır açmışken günlüğümü not aldığım bir söz çekti dikkatimi.. Açıkçası bir önceki yazımdan sonra sanki evrenin bir mesajı gibi..

  Demetrios'un bir sözüymüş..

  'Üç kimseye mutlaka saygılı olunuz; kendi evinizdeyken ailenize, sokaktayken geçenlere, yalnızken KENDİNİZE...'

İlk Yazım; Sıkıntı, Günlük, Maske..

 Bazen sebepsiz yere bilmiyorum çok sıkılıyor canım... Özellikle tam bu saatlerde kendimle başbaşa kaldığım bu zamanlarda.. Aslında çok iyiydim birkaç saat önce dedim ya birdenbire...
  Eskiden günlüğüme yazardım böyle zamanlarda.. Sanki bir tek o anlardı beni.. Gerçi hala öyle de.. Neyse.. Şimdi ona bile yazmaya üşendim sanırım.. Hep bu teknoloji işte...
  Bazen derin derin nefes almak gerek sanırım.. Böyle bütün sıkıntıları içine çekip sonrada kuvvetli bir şekilde dışarı verecek kadar derin.. Denedim bunu birkaç kere yani sıkıntımı unutup aklıma geldiğinde.. Gerçekten de rahatlatıyor sizi.. Bir kere canınızı sıkan şeyin ne kadar saçma bir şey olduğunu gösteriyor size.. Yarın olduğunda olayların hepsi bittiğinde 'neden bu kadar kastım ki kendimi?' dedirten bir sıkıntı olduğunu gösteriyor size adeta..
  Dedim ya biraz önce günlüğüme yazardım diye.. Değişik değişik defterlerde hiç de albenisi olmayan sayfalara yazdım hep.. Çünkü albeni merak uyandırır.. Haliyle okunmasını istemezdim günlüğümün.. O yüzden hep diğer ders defterlerimin arasında gizlerdim onu.. Ben bilirdim sadece..
  Ortaokuldan beri yazarım günlük.. Ama öyle günü gününe değil tabi. Yoksa ohoo saklamak ne mümkün.. Hep işte böyle sıkıntılı olduğum zamanlarda, insanlara anlatacak birşey bulamadığımda ya da anlatacak insan bulamadığımda koştum ona.. Çünkü o sana soru sormaz, seni yargılamaz, ahh çok sıkıldım sus demez.. Bir bakıma senin kendinle hesaplaşmandır aslında.. Kendine kızmandır mesela.. Sürekli sözler vermendir.. Herkesten sakladığın 'KENDİNDİR' aslında.. Severim o yüzden günlük yazmayı.. Açıkça hiç saklamadan kendimi dürüst olduğum tek yerdir belki de.. MASKESİZ..
  Bir yerde okuyup günlüğüme not aldığım bir kaç söz var şu maskeyle alakalı..
  'Her birimiz ayrı ayrı maskelerle geziniyoruz. Odamızdan içeri girdiğimizde çıkarıp maskemizi baş ucumuza koyuyoruz. Savuramıyoruz bir köşeye, ertesi sabah tekrar takmak zorunda olduğumuzu biliyoruz. Saklıyoruz kendimizi, ezilmekten korkuyoruz. İnsanların özümüzü görmesinden korkuyoruz. Kırılgan olduğumuzu, incinebileceğimizi kendimizden bile saklıyoruz. Maskeyi taktığımızda güçlüyüz ya da öyle görünüyoruz en azından...'
  Sanırım gayet güzel özetliyor bizi.. Konu nerden nereye geldi.. Neyse kendimin yazdığı ilk yazıda bunları anlatmak bilmem beni iyi hissettirdi sanırım biraz olsun.. En azından çok az da olsa dürüstüm biraz olsun..

Sonbahar

Büyükçe yaprakları var buralarda ağaçların
Dökülürken bütün hüzünleri götürüyorlarmış gibi
Kocaman sararıyorlar kupkuru kalarak birazda...
Anlamak yetmiyor her zaman tabiatın dilinden
Bazen yaşamak da gerek, bazen dökülmek...
Mesela ağaçlar şimdi üşüyorlar mıdır?
Evsiz, barksız, açıkta hissediyorlar mıdır?
Kara kışı atlatıp, baharı yine yeşile karşılamayı
Yeni filizler de yenilenen yapraklarla, 
Üstelik her yıl,
Yeni bir aşkı düşleyebiliyorlar mıdır?
Ve ben, 
Bir daha ki baharda yeniden filizlenebilecek miyim?

Faruk Köse

Mutlu Ol Bu Bir Emirdir!!!

  Canım çok sıkkın olduğunda, mutsuz bir anımda göndermişti arkadaşım bu videoyu.. 

  'Mutlu ol bu bir emirdir!' 

  O an için bakamadım o videoya ama daha sonra izlediğimde çok beğendim.. 
  Ben yine o saçma sapan esprili videolardan sanırken o video Sinan Çetin'in çektiği biraz düşündüren güzel bir video çıktı.. Biraz toplumsal ve nereye doğru gittiğimiz konusunda bizi uyaran güzel bir kısa film :)))

Çok Değerli Bir Vazo..

Aleyhime çalışan en büyük düşman, zaman.

Bazen durduruyorum zihnimin hiç bilinmeyen semtinde 

Bazen öyle deli dolu akarken beni de sürüklüyor

Hiç bilmediğim bir kalbin karasularında buluyorum kendimi.

Aslında en iyi bildiğim yerdi.

Aklımda en çok yer tutmuş sevgi mahallesi sakinleri.

Dünü en çok geri getirmek isteyen bugün ölenlerdir bana kalırsa

Bilselerdi son gününü yaşadıklarını

Aldıkları her nefesi,

Çok değerli bir vazoyu taşır gibi taşırlardı ciğerlerine

Ve bırakmak istemezdi hiçbiri.

İnsan kalbi de çok değerli bir vazo gibi kırılmaya müsait

Ve sevilmek kadar acı bir şey yok kalbin içinde.

Ne kadar çabalasan da ilk halini almaz kırılan

O yüzden, sevmek için önce ölümü yaşamalı insan.

Faruk Köse

Vefa.. Aşk...

  96 yaşındaki Fred Stobaugh, 75 yılını beraber geçirdiği ve kaybettiği eşi için bir şarkı yazmış... Kendisi söyleyememiş malum ama dinlediği andaki o heyecan çok açık... Şarkının sonunda da hissettiklerini, yaşadıklarını anlatıyor.. 

   'It was like a dream..' 

  İnsan bunları görünce demeden geçemiyor sanırım ahhh nerde o eski vefalar.. eski AŞKLAR...

Fotoğraf Karesi

Aynı fotoğraf karesindeyiz seninle...

Beni sana bakarken yakalamış çeken, senin gözlerin kapalı.

Aşkın tarifini sorsalar bana

Gözlerini açtığın an zihnimde prangalı.

Bana her baktığında ayrı bir telaş

Her gülüşün ayrı bir huzur...

Buralara ne kadar yağmur yağsa da

Güneşli bir tebessümünle tüm şehir kurur.

Seninle aynı karedeyiz diyorum ya

Bana bakarken gözlerin hiç kapanmasa... 

Faruk Köse

Aşka Türlü Şeyler

Bu kadar bloga ismini vermişken bu şarkının sözlerini yazmazsam olmaz sanırım.. 

Akla gelir de dile gelmez bazı şeyler
Kelimeler şikayetsiz
Ele gelir de kavuşmaz bazı şeyler
Duygular kıyafetsiz

Doğal olur esas olur
Siyah beyaz aynı terazide
Bazen yanlış olur ama yine de güzel olur
Bir adım gel biraz sarıl

Ezber bozan bir tavırla
Bazı şeyler bazı şeyler zamanla olur
Varsan varım oyun arkadaşım
Aşk ortağım benim
Sevgilimsin

Bilsen ne güzel serdim yollarına
Başka türlü başka türlü
Aşka türlü şeyler
Varsan varım oyun arkadaşım
Aşk ortağım benim
Sevgilimsin

Bilsen ne güzel serdim yollarına
Başka türlü… Başka türlü
Aşka türlü şeyler
Aşka türlü şeyler
Aşka türlü şeyler

Bitebilir de sona ermez bazı şeyler 

Noktalar kifayetsiz
Göze değer de nazar tutmaz bazı şeyler
Melekler telaşesiz

Tuhaf olur başka durur
Beyaz kalem siyah kağıtta
Büyük yazar yazmışsa
Su akar yolunu bulur

Bir adım gel biraz sokul
Umut veren bir tavırla
Bazı şeyler bazı şeyler zamanla olur
Varsan varım oyun arkadaşım

Aşk ortağım benim
Sevgilimsin
Bilsen ne güzel serdim yollarına
Başka türlü başka türlü
Aşka türlü şeyler

Varsan varım oyun arkadaşım
Aşk ortağım benim
Sevgilimsin
Bilsen ne güzel serdim yollarına
Başka türlü başka türlü

Aşka türlü şeyler
Aşka türlü şeyler
Aşka türlü şeyler
Aşka türlü şeyler 

KAÇ KOPYAYIZ BİZ?

   Hiç düşündünüz mü orjinal kişiliklerinizden kaç kopya çıkarabileceğinizi?

  Kaç farklı hayatı bir arada yaşadığınızın farkında mısınız?

  İstemeden yaptıklarınız, isteyip yapamadıklarınız, gündüz yapıp gece pişman olduklarınızla nasıl çaresizce başka başka dünyalara doğru kanat çırpmaya çabaladığınızı fark ediyor musunuz?

  Bir dost nikahının ortasında birden bastıran hüznün, bir büyüğün cenazesinde karşılaştığınız eski bir sevgiliyle gelen coşkunun, sizi nasıl kopya kopya çoğalttığını ve tek bir sizden ne çok sizler yarattığını biliyor musunuz?

  Sınırlı bir hayatı çabucak tüketmek için dörtnala koşturup dururken, bir an olsun durup geride kaç farklı ayak izi bıraktığınıza dikkat ediyor musunuz?

  Sinemalarda gösterilen 'Multiplicity' (Dördümüze Bir Eş) işte bu sorulara yanıt arıyor. Filmin kahramanı (Michael Keaton) çağdaş bir hastalığın kurbanı; işinden başını kaldıramayan, oradan oraya koşuşturmaktan ne evine, ne sevdiklerine zaman ayıran ve sonunda hiçbir şeyi doyasıya yaşayamadan bitkin düşen bir 'işkolik'...

  Bu çıkmaz sokakta debelenip dururken, insanların benzerini üretmeyi başarmış bir genetik araştırmacıyla tanışıyor ve kendisinden bir kopya çıkarttırıyor. Böylece işine aslını, evine kopyasını göndererek durumu idare ediyor. Ancak zamanla bu da yetmez oluyor. kopyalar önce üçe, sonra dörde çıkıyor. Sonunda aynı adamdan, çılgın, serseri, evcil, işkolik kopyalar türüyor.

  Yönetmen Harold Ramis, güncel bir sorunu sinema teknolojisinin de yardımıyla ve mizahi bir dille perdeye taşırken, çağdaş insanın iç dünyasındaki kimlik krizini ve karmaşayı da olanca çıplaklığıyla sergiliyor.

  Senaryoya bakınca sormadan edemiyorsunuz:

  Sahi kaç kopyayız biz?

  Aynı beden içinde kaç farklı ruh halini aynı anda yaşayıp kaç farklı kimliğe bürünebiliyoruz? 

  Bu kişiliklerin hangisi biziz, hangisi fotokopimiz?

  James Bond filmlerindeki kibar, yakışıklı, aynı zamanda da güçlü İngiliz salon erkeklerini hayran hayran izleyen kadın mı size daha yakın yoksa motosikletli James Dean serseliğine tutulup maceralar özleyen mi?

  Ne zaman Meryl Streep'in çehresindeki duruluğun ve gizemin büyüsüne kapılıp dingin hayatlar hayal ettiğinizi, ne zaman her şeye boşverip Madonna'nın isyana ve günaha çağıran sesine koştuğunuzu kendinize itiraf edebilir misiniz?

  Hüzünlü dağ başında sadece ırmak şırıltısı ve kuş sesleriyle sakin bir hayatı düşleyen bıkkınlar mısınız yoksa deniz kenarında bile televizyonlarını ve cep telefonlarını elinden bırakamayan gönüllü kent mahkumları mı? Ya aynı anda ikisine birden özenmenizi nasıl açıklayacaksınız?...

  Hangi kopyanız 'Kaçıp gidelim uzaklara' diyor, siz sıkı sıkıya bu topraklara bağlı dururken?...

  Üfürükçülük adı altında bastırılmış içgüdülerinden cinsel fanteziler üreten din adamlarını, ölümcül hırslarını sahte bir gülücükle maskeleyen siyaset ikonlarını, maçlarda birer küfür mitralyözüne dönüşen kibar işadamlarını görünce sistemin ne çok kopya ürettiğine şaşıyor musunuz? 

  Kinler, sevgiler, öfkeler, kahkahalar ve gözyaşlarıyla örülmüş, çok kopyalı bir hayatı kendinize bile söylemeye cesaret edemediğiniz bir tür iki (üç-dört?) yüzlülükle yaşayıp gittiğinizi fark ediyor musunuz?

  Her akşam haberlerin karşısında genç mezarların ardından gözyaşı dökerken, sonra nasıl birden unutup kendi bencil dünyanıza çekilebiliyorsunuz?

  Resmi bir toplantının ortasında, aklınızdan masanın üzerindeki kalın raporun sayfalarından oyuncak uçaklar yapıp tek tek aşağı atmak geçerken, hala büyük bir ciddiyetle kös kös oturuyor olmanızı gülümseyerek mi hatırlıyorsunuz, üzülerek mi?...

  Aklınızdan geçeni yapamamanın, ruhunuz kopya kopya çoğalırken asıl hayatı tek kopya olarak tüketiyor olmanın bedelini biliyor musunuz?

  Kopyalarınızı, orjinal kimliğinizle konuşturuyor musunuz hiç?...

  İçinizdeki canavar, ruhunuzdaki melekle hesaplaşıyor mu?

  Hangisinin ne zaman, nasıl ortaya çıkacağını denetleyebiliyor musunuz?

  Siz kopya sandıklarınızın bir bileşkesi misiniz yoksa kopyalarınız da aslınıza mı benziyor?

  Bilmeden her kopyada aslınızı yeniden mi üretiyorsunuz?

  Göçüp giderken ardınızda kaç asıl, kaç suret bırakacaksınız?

  Kaçının hatırlanmasını isteyecek, kaçından utanacaksınız?

  Sahi, kaç kopyasınız siz?...

  Hangisi sizsiniz, hangisi fotokopiniz?...

Can Dündar